Economie

Brazilië past met zijn 186 miljoen inwoners in het rijtje van de zogeheten BRIC-staten. De aanduiding komt uit een rapport van de zakenbank Goldman Sachs, dat een aantal jaar geleden voorspelde dat in 2050 Brazilië, Rusland, India en China de huidige machtigste industriestaten (G-7) in economische kracht zullen overvleugelen. Nu al omvatten de BRIC-landen 42 procent van de wereldbevolking.

Terwijl de wereld gefascineerd kijkt naar de onstuitbare opmars van India, Rusland en China met acht tot elf procent economische groei per jaar, komt Brazilië met drie procent veel langzamer op gang. De hoge rentestand, een gebrekkige infrastructuur en een overmaat aan bureaucratie remmen een snelle ontplooiing van Brazilië als economische grootmacht af. Zo kost het een Braziliaanse onderneming per jaar gemiddeld 2600 uur om alle belastingdocumenten op orde te krijgen, terwijl de concurrent in India daar 271 uren voor nodig heeft. Ondernemers hebben te maken met meer dan veertig soorten belastingen op rijks-, federaal en gemeentelijk niveau.

Met de enorme aardgas- en olievondsten lijkt de grootste economie van Zuid-Amerika serieus op weg naar de wereldtop. Voor de kust van Rio de Janeiro heeft het Braziliaanse staatsoliebedrijf Petrobras een enorme gasbel ontdekt, dat mogelijk net zo groot is als het recent door Petrobras ontdekte Tupi-olieveld in de baai van Santos. Op langere termijn heeft Brazilië voldoende fossiele brandstoffen om de eigen behoefte te dekken, naast de toch al imposante energiewinning uit waterkrachtcentrales.

Het aantreden van de socialistische president Luiz Inácio Lula da Silva eind 2002 boezemde de financiële wereld aanvankelijk weinig vertrouwen in. De populaire ‘president van de armen’ bleek echter opmerkelijk slagvaardig. Lula pakte het begrotingstekort stevig aan, verdubbelde het minimumloon en stak veel geld in sociale programma’s als Bolsa-Escola waarmee miljoenen arme gezinnen onderwijssubsidie kregen en Bolsa-Alimentação voor bezoek aan consultatiebureaus.

De linkse president, die zelf ooit schoenpoetser is geweest, slaagde erin de levensomstandigheden van miljoenen Brazilianen te verbeteren. De middenklasse groeit, de overheid geeft enorme subsidies voor de armen en de verbeterde wet op de kinderbescherming heeft de mentaliteit veranderd. Er is meer oog voor sociale problemen.

Nog steeds extreme armoede

Nog steeds is er echter een grote kloof tussen rijk en arm. Nog steeds is er téveel geld in te weining handen. Bijna een kwart van de bevolking van de negende economieeconomie van de wereld leeft in extreme armoede. Veel waarnemers menen dat de onrechtvaardige verdeling van rijkdom in Brazilië groter is dan in Afrika.

Vooral in de grote steden zie je duidelijk hoe diep de kloof is tussen rijk en arm. Rio de Janeiro bestaat voor de helft uit favelas (sloppenwijken), Belo Horizonte voor een derde. En in Sao Paulo, leven zeker een miljoen favelados.

In het binnenland van Minas Gerais, waar de BEM zich op richt, is het al niet beter. De rijken wonen in de centra van de dorpen, de armen vestigen zich op de hellingen en bovenop de heuvels, verstoken van schoon drinkwater, electriciteit, geplaveide straten en een goede afwatering: de krottenwijken. Veel armoedzaaiers hier zijn van het platteland verjaagd door de landeigenaren, of hebben een crimineel verleden en zijn ontsnapt aan de sterke hand van de wet in de grote steden. De werkeloosheid is er groot en criminaliteit, drugs, overspel, drankmisbruik, tienerprostitutie, huiselijk geweld en verkrachtingen zijn aan de orde van de dag, een hel op aarde….

FacebookTwitterWhatsAppDeel dit met je vrienden