Weduwen met een opdracht

Viuvas1b

Hier in Brazilië is het leven niet gemakkelijk wanneer je er als weduwe alleen voor staat. Trijnie is jaren geleden in samenwerking met een paar andere vrouwen een prachtig werk begonnen juist onder deze kwetsbare groep. Ze noemen zichzelf: “Weduwen met een opdracht” en het is prachtig om te zien hoe deze vrouwen opleven wanneer ze een paar keer per week worden opgehaald door één van onze busjes in de grote stad, waarna ze samen met tientallen lotgenoten de hele dag mogen genieten van allerlei activiteiten, zoals handwerken, gymnastiek, een bijbeluurtje, samen zingen, samen lekker eten en als er dan na het eten ook nog even tijd is voor een lekker midagdutje of een gratis massage? Ja, dan kan de dag al helemaal niet meer stuk! Ook in Sabinópolis hebben we zo’n groep die  regelmatig met elkaar bijeen komt op de woensdagmiddagen. Enige tijd geleden heeft mijn zus Ingrid een prachtig gedicht geschreven voor deze Weduwen met een opdracht:

Kom maar bij Mij.

Hun handen, zeggen mij het meest,
ze vertellen mij hun wedervaren,
ze zijn menigmaal kapot geweest,
bebloed en vol met blaren.

Die handen vertellen mij het verhaalViuvas2b
dat hun mond niet in woorden kan vangen,
ze vertellen van pijn, van moed en van trouw, maar ook van een oneindig verlangen.

‘t Verlangen van een moeder, een oma, een vrouw, om voor haar familie te zorgen,
maar ‘t leven is soms zó ondraaglijk zwaar,
en de moeite wacht hen, ied’re morgen.

Toch is er een lichtpuntje, een stukje hoop,
want er zijn andere, hélpende handen,
die in hun moeite wat uitzicht bieden,
opdat hun scheepje niet zal stranden.

Zij brengen wat vreugde, wat rust en geluk,
ze helpen vanuit een liefdevol hart,
wat aandacht en zorg aan een ieder gebracht, brengt blijdschap voor een frisse start.

En dan die állesomvattende handen,
díé handen, ook kapot en bebloed,
deze handen, met de gaten zelfs erin,
geven de vrouwen weer kracht en moed.

Die handen vertellen hun eigen verhaal
dat geen mens in woorden kan vangen,Viuvas3b
ze vertellen van pijn, van moed en van trouw,
maar ook van een oneindig verlangen.

Ze strekken zich uit naar ieder mensenkind
om te helpen, te troosten, te dragen,
uitnodigend strekken die handen zich uit
"kom maar bij Mij" dát is wat ze vragen……….

 

(Voor meer gedichten van Ingrid kunt u ook kijken op haar website.)

FacebookTwitterWhatsAppDeel dit met je vrienden