Zie het onzichtbare!

wonder2Ik wil graag een ervaring delen over hoe je soms echt in staat bent om het onzichtbare waar te nemen. Halverwege de maand oktober ontvingen we een bericht van een tienermoeder (die eens deel had uitgemaakt van ons project), die door de lokale overheidsinstantie was opgehaald uit haar huis, aangezien men had vastgesteld dat haar partner haar negen maanden oude baby ernstig mishandelde… Dit jonge moedertje had deel uitgemaakt van ons project, had vaak het woord van God gehoord, had een beslissing genomen voor Jezus, maar was uiteindelijk toch haar eigen weg gegaan.

Toen ik mijn gedachten liet gaan over deze situatie raakte ik behoorlijk ontmoedigd… we hebben zoveel tijd aan haar en vele andere besteed en het lijkt soms helemaal voor niets… Tien jaren lang geinvesteerd in een leven en geen enkel resultaat… In deze zelfde week dat ik dit bericht ontving nodigde de leidster van ons familieproject me uit om een ander moedertje te bezoeken. Toen ze me de naam noemde herinnerde ik me dat ook zij eens op het kindercentrum had gezeten. Ook zij had over God gehoord, een positieve keuze voor Hem gemaakt, maar ook zij was net als het andere meisje haar eigen weg gegaan. Opnieuw tien jaren van investering in een mensenleven zonder enig blijvend resultaat… Maar een week later opende God mijn ogen en mocht ik het onzichtbare zien.

wonder3De eerstgenoemde jonge moeder wiens kindje door haar partner zo ernstig mishandeld was werd voorgeleid voor de rechter. (Ik was erbij geroepen als vertegenwoordiger van de BEM en was derhalve aanwezig). Op een gegeven moment vroeg de rechter haar: “Kun je een handtekening plaatsen?” Ze antwoordde: “Jazeker, ik kan lezen en ook schrijven. Ik kan mijn handtekening plaatsen”. Opeens realiseerde ik me met blijdschap dat ons kindercentrum toch een verschil had gemaakt in het leven van dit meisje! Want als er geen kindercentrum was geweest dan had ze zeer zeker niet kunnen lezen of schrijven, net als haar ouders. Toen vroeg de rechter haar: “Wie is de vader van jouw kind?” Ze antwoordde: “Carlos is de vader van mijn kind.” En opnieuw stelde ik vast dat we een verschil hadden kunnen maken in het leven van dit jonge moedertje! Ze had geen omgang gehad met een hele reeks mannen en was daarin gelukkig niet het voorbeeld van haar moeder nagevolgd! De rechter vervolgde: “Deze partner van jou die uw kind zo heeft mishandeld, ben je van plan om je relatie met hem voort te zetten?” Ze zei: “Nee, ik kies voor mijn kind.” Ik realiseerde me ontroerd dat deze jonge vrouw haar kind beter beschermde dan dat ze zelf ooit in bescherming was genomen. Op de laatste vraag van de rechter: “Waar is je moeder? Is ze hier aanwezig om voor je te getuigen? Je bent immers zelf nog maar een tiener?” Haar antwoord luidde: “Mijn moeder is ziek in haar hoofd…” Tja, haar moeder was zwaar alcoholist en moeder van 7 kinderen van allerlei verschillende mannen…

wonder1Toen bedacht ik: hoe kun je in vredesnaam denken dat al dit liefdewerk voor niets is geweest? Toegegeven, als ik dit leven vergelijk met het ideaalbeeld van een bevoorrechte tiener dan kan ik inderdaad zeggen dat het verloren tijd was. Maar als ik me voorstel wat er van haar geworden zou zijn als ze nooit in het kindercentrum zou zijn geweest, nooit de verhalen uit de bijbel zou hebben gehoord, ja, dan zie ik toch een hoop verschil!

FacebookTwitterWhatsAppDeel dit met je vrienden