De ombarmhartige samaritaan

stethoscoopWe kennen hem al van jongs af aan. Geraldo, het broertje van Bernadete. Het was altijd een stille jongen en je wist nooit precies wat er in zijn hart omging. Ik geloof dat hij nog lid is geweest van ons jongerenkoor Jóia, waar we jaren geleden zoveel mooie momenten mee hebben beleefd…

Een aantal jaren geleden is Geraldo getrouwd, maar na een kort huwelijk heeft zijn vrouw hem in de steek gelaten voor een ander en nu ziet hij zijn dochtertje alleen in de weekeinden. Het is jammer om te zien dat Geraldo de afgelopen jaren verschillende verkeerde beslissingen heeft genomen, waardoor zijn leven er niet makkelijker op werd. Zijn laatste verkeerde beslissing was het om te gaan rijden op totaal gladde banden en dat in de regentijd met natte wegen. Hij werkte de laatste tijd in Conceição do Mato Dentro, een stadje op ongeveer anderhalf uur rijden hiervandaan schat ik. Afgelopen vrijdag werd hij dicht bij het plaatsje Serro (40 kilometer van Sabinópolis) langs de weg gevonden naast zijn kapotte motorfiets, zwaar gewond en in levensgevaar…

Aangezien er in Serro geen ambulance was is men er een gaan halen in Sabinópolis om hem urgent naar het ziekenhuis in Belo Horizonte te brengen. De wet verplicht echter dat een patient in levensgevaar moet worden motorbegeleid door een bevoegd arts, dus ging men op zoek naar één van de bekendste dokters hier in Sabinópolis. De familie smeekte hem om hulp. Maar hoe onvoorstelbaar het ook lijkt, deze ijskoude man vroeg met een stalen gezicht om 5000 real (2300 euro) cash in het handje anders zou hij niet meegaan! Nou moet ik zeggen dat ik de man toch al niet mocht toen ik een paar jaar geleden zag hoe hij een doodzieke vrouw gewoon op de trappen van het ziekenhuis liet liggen zonder ook maar een receptje voor haar uit te willen schrijven. Maar na dit incident kan ik alleen maar mijn hoofd schudden over de arrogantie en zelfzucht van deze man. Naar mijn idee had hij beter een ander beroep kunnen kiezen…

De gezondheidszorg is nog altijd een probleem in dit land, waarin het leven van eenvoudige mensen niets waard is. Zoals dat doodzieke jongetje dat jaren geleden samen met zijn moeder op vrijdagmiddag naar het ziekenhuis kwam gelopen, een afstand van zo’n 40 kilometer vanaf hun hutje. Ik had het gezinnetje kort daarvoor leren kennen toen ik hen opzocht in hun huisje. De vader van het gezin was kort daarvoor vermoord om een weekloon, waarna deze elfjarige jongen de vaderrol binnen het gezin op zich nam. Nu was hij echter heel erg ziek, maar hoewel hij in het ziekenhuis werd opgenomen was er geen dokter die naar hem wilde kijken, het was immers weekend? En ‘s sabinoolismaandags hoefden ze niet meer te kijken, want toen brachten we hem naar de begraafplaats…

De familie van Geraldo wilde niet meer tijd verliezen met deze man en ze zijn wanhopig op zoek gegaan naar een andere dokter. Uiteindelijk vonden ze een jonge vrouwelijke arts die net afgestudeerd is, niet eens over geld sprak en onmiddelijk bereid was om met hem mee te gaan naar Belo Horizonte, hoewel haar dienst in het ziekenhuis er eigenlijk net op zat. Onderweg heeft ze Geraldo nog het leven gered toen hij een hartstilstand kreeg. Volgens de laatste berichten vecht hij nog steeds voor zijn leven…

Toen ik aan dit verslag begon heb ik even na moeten denken over een passende aanhef, maar ik denk dat bovenstaande titel de lading wel zo ongeveer dekt. Ook de politiek van dit land is doorweven met mensen die geen oog hebben voor anderen, alleen voor zichzelf. Deze mensen verrijken zichzelf over de hoofden van de arme bevolking. Het is mooi om te zien dat er nog echte barmhartige samaritanen zijn, zoals deze jonge vrouwelijke arts, die haar beroep eer aan doet…

FacebookTwitterWhatsAppDeel dit met je vrienden